September 25, 2009
صبح خيلی زود، زودتر از اين که سپيده بزند، نقاش کوچولو از خواب بيدار شد. خميازه ی جانانه ای کشيد و بدن کوچکش را کش و قوسی داد. دست و رويش را که شست و خشک کرد، برگشت توی اتاقش و رفت ايستاد کنار پنجره. همان طور که بيرون را نگاه می کرد، و هوای تازه خواب را از سرش می پراند، يکهو فکری به ذهنش رسيد. مثل هميشه دو دستش را برد بالا، سرش را خاراند و توی اتاق دو سه دوری قدم زد.
رفت سراغ گنجه ی عزيزش، که پر بود از چيزهای عجيب و غريب. درش را باز کرد و با چشم های برق زده نگاهش کرد.
•••
برای اين که بتواند در حياط را باز کند، مجبور شد دفتر نقاشی بزرگش را، که گذاشته بود روی سرش و با دو دستش محکم گرفته بود، بگذارد روی زمين. در را باز کرد، چراغ را روشن کرد و آمد دفترش را برداشت. به زحمت راه می رفت. آخر،کيفِ مداد رنگی هزاررنگش را هم انداخته بود روی دوشش. دفترش را پهن کرد روی تختِ زير درخت بيد. کنار باغچه. مداد رنگی اش را گذاشت گوشه ی ديگر و خودش هم ولو شد. دفتر را باز کرد. نقاشی قبلی آمد. همان که ديشب تمامش کرده بود. ورق زد و يک صفحه ی سفيد و تميز آورد.شروع کرد. خورشيد را کشيد که از پشت کوه ها بالا می آمد و می رفت توی آسمانی که آبیِ آبی هم نبود. چون آن بالا، چند تا ابر دنبال بازی می کردند. گنجشک ها را کشيد که از خواب بيدار شده بودند، اين ور و آن ور می پريدند و صدايشان را، که به خيال خودشان خيلی هم قشنگ بود، انداخته بودند توی سرشان. درخت ها را کشيد با برگ هايشان. روی برگ ها رنگ غروب پاشيد. سبزیِ سبزه ها را کم رنگ تر کرد. ابرها را هل داد طرف هم ديگر، صدایِ رعد و برق کشيد. بعد باران آمد. بعد ابرها را به حال خودشان گذاشت و رفت سراغ درخت ها. با انگشت، تقه ای به درخت ها زد، شروع کردند به لرزيدن. برگ ها جدا شدند، توی هوا تلو تلو خوردند، سر خوردند و آمدند روی زمين. برگ ها را صاف کرد، يک لحافِ ناز برای زمين کشيد؛ که توی نقاشی بعديش سرما نخورد. بعد روی يک جاده آدمی کشيد که روی لحاف راه می رفت. پايش را که گذاشت، صدای «خش» آمد. ايستاد. آن يکی پا و باز «خش». مرد سرش را چرخاند، کلاهش را برداشت و به نقاش کوچولو چشمکی زد. برگشت و با «خش خش» ها به راهش ادامه داد.
•••
خورشيد، آمد توی آسمانی که آبیِ آبی هم نبود. مردم، بيرون که زدند از خانه هاشان، ديدند همه جا پاييز شده.
