September 29, 2008
طاقباز دراز کشيده ام. اتاقم تاريک است. گوش می کنم به صدای مداوم کشيده شدن پرده روی تن ديوار. بيرون باد است. پنجره نيمه باز. زير زيرکی از لای پنجره سرک می کشد باد. می آيد تو. گشتی می زند روی صورتم و می رود پايين تر. بالاتر می کشم لحاف را. و بعد، سکوتی کم رنگ.
پاييز شده است انگار! به اين فکر می کنم که زندگی حس غريبی است که يک بچه مدرسه ای شب اول مهر دارد. خودم را می بينم ایستاده توی تاريکی ِ سر ِخيابان. خودم زيپ کاپشنش را بالا می کشد و سرش را تا نوک بينی توی يقه اش می چپاند. بعد می رود می نشيند روی سکوی توی پياده رو و منتظر سرويس مدرسه می شود.
صدای هن و هن ماشين شهرداری را می شنوم که توی تنهايی کوچه پا می گذارد. بر می گردم توی اتاقم و خيره می شوم به سقفی که نمی بينمش.
کی بود آن روز؟ ديگر حتی ثانيه ها هم اعتباری ندارند. مثل خيلی چيزهای ديگر... ساعت مچی ام را بر می دارم. زل می زنم به عقربه ها، و به بی آبرويی شان می خندم.
September 27, 2008
نه اين که هواش را کرده باشم؛ و شوق و ذوق حالی به حالی ام کرده. نه؛ موضوع ين نيست. آدمی زاد موجود غريبی است. واژه ها را می ريزد توی خودش تا سرريز شوند. آن وقت است که نمی داند با اين همه کلمه، اين همه حرف چه کند. شايد دلی پيدا کند روزی براشان. اما تا آن وقت در جايی بايد نگه شان دارد. يا اين که برای هميشه خاکشان کند. گاهی هم دست به دامن هنر می شود و ادبيات. از او می شنود، با او می بيند و به او می گويد. تا مثل خوره نيفتند به جانش و ريش ريش اش نکنند.
ميخ نوشت: اسم من ميخ فندرسکی می شود. ممنون جناب ميرفندرسکی
